Attention please!

ปรกติแล้ว รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่ค่อนข้างจะเซ่อค่ะ  

มีเรื่องป้ำๆเป๋อๆทุกวันเลยทีเดียว เพื่อนๆเป็นกันบ้างไหมคะ?

นี่เลยค่ะ ท่านอัสลาน รองเท้า slipper สำหรับใส่ในที่ทำงานของเรา

น่ารักคิกขุ แผงคอสีบานเย็น 555+

วันดีคืนดี ตอนเย็นลืมเปลี่ยนกลับ ใส่เดินไปขึ้นรถกลับบ้านซะงั้น เดินจะถึงรถแล้วเพิ่งนึกได้

หรืออย่างในชีวิตประจำวัน อาการเอ๋อก็เกิดขึ้นบ่อยๆ

อันแรกเพื่อนๆคงจะเคยกันบ้าง ตื่นมาแปรงฟัน อย่างเมามัน แปรงพลาดไปทิ่มจมูกซะงั้น

หรือบางที จะยกน้ำขึ้นมาดื่ม แต่ลืมว่ามีหลอด ยกมาจรดปาก หลอดทิ่มตาซะงั้น

(หมายเห็ด เริ่มขี้เกียจลงสี 55)

ล่าสุด นั่งทำงานอยู่ เสียบหูฟังเข้ากับหู เปิดเพลงฟังอย่างเมามัน เอ๊...ทำไมมันไม่ค่อยดังว้า เร่งเสียงอีกนี๊ด..

วุ้ย ไม่ค่อยจะดังซักที.... เหลือบตาไปดู  แอร๊~  ฉันยังไม่ได้เสียบแจ๊กหูฟังเข้ากับเครื่องนี่หว่า

กลางวันเดินไปกินข้าว เห็นท่อเหล็กที่เป็นคานค้ำผ้าใบ ก็ก้มหัวหลบ แต่...ก้มไม่พอค่ะ ไม่พ้น โป๊ก!

เวลากินข้าวก็มัวแต่คุยเอาส้อมจิ้มอาหารเข้าปาก ทิ่มปากซะ

ล่าสุด ซื้อเป๊บซี่ขวดเล็กจากร้านค้าด้านล่างหอ เขาให้หลอดยาวๆๆมาเลย แบบหลอดทำหรับเสียบขวด 1.25 ลิตรเลย ก็เปิดขวด เสียบไป ทำนู่นทำนี่ คว้ามาดูด คือใจมันเคยชินว่าหลอดมันจะโผล่พ้นขวดมาแพลมๆ ก็คว้ามา ทิ่มเข้าปากไป พรวด... หลอดนี่ทิ่มเพดานปาก จึ่ก... จอร์ชชช

พอกลับมานึกๆดู นึกถึงคำพูดที่เคยอ่านในบล๊อคของคุณโก๋เลยค่ะ  สงสัยว่าเราจะใช้ความเคยชินในชีวิตประจำวันมากไป คงต้องตั้งสติมากขึ้น แหะๆ^^"

เพื่อนๆมีความเอ๋อ เซ่อ ทำนองนี้กันมั่งหรือเปล่าคะ

                                          -------------------------------------------------------------